همه ما مشکل داریم ، شما تنها نیستید

اینکه بعضی ها می آیند و می گویند “من بدبخت ترین آدم روی کره زمین هستم” یا اینکه “همه ی مشکلات جهان را من دارم” در واقع دروغ است . همه ی انسان ها در همه نقاط جهان مشکلات خودشان را دارند ، چه در کشورهای جهان سومی و چه در کشورهای جهان اولی ، آدمی همیشه با مشکل دسته و پنجه نرم می کند. اصلا خود زندگی یعنی همین ! یعنی مشکل ، یعنی سختی ، دردسر ، ترس و گریز.
هر شخصی هم رفتار خاصی نسبت به این مشکلات نشان می دهد ، بازنده ها می روند و خودکشی می کنند و برنده ها تا آخرین نفس و برای رهایی از آن مشکل مبارزه می کنند . در یکی از امتحانات ریاضی ، یکی از دانش آموزان توانایی رسم یک گراف را نداشت و بهانه می آورد و می گفت که “استاد ، این ماشین حساب را بدهید تا من این فانکشن را گراف کنم ” و استاد هم ماشین حساب نمی داد و این دانش آموز هم وسط جلسه امتحان فحش زمزمه می کرد و به استاد فحش می داد. دلم می خواست با همین کتاب ریاضی بزنم به سرش و بگویم تو که توانایی رسم گراف یک فانکشن را بدون ماشین حساب نداری ، غلط می کنی که کلاس حسابان می گیری .
ولی خوب در آخر چیزی نگفتم . استاد هم شروع به نصحیت کردن کرد و گفت که فلان افرادی که همین ماشین حساب ها را اختراع کردند ، برای اختراع آن حساب ماشین حساب نداشتند ! یعنی اینکه انجام بیشتر کارهای امروزی بدون این همه دنگ و فنگ امکان پذیر است ، فقط جرات و عرضه می خواهد.
توقع بعضی انسان ها از همه چیز بالاست ، دلشان می خواهد که همه چیز طبق خواسته های آنها پیش برود و اگر چنین نشد آبغوره می گیرند و می گویند که ” چقدر من بدبختم” . طرف بهترین زندگی را در کانادا دارد ، والدینش بهترین شغل ها را دارند ، تا حالا کسی از گل کمتر به او نگفته ، آنوقت راست راست جلوی “من” ایستاده و به خاطر اینکه ریاضی بلد نیست آبغوره می گیرد ! یکی نیست بگوید مرد گنده خجالت بکش ، یکی آن طرف دنیا وسط خیابان دارد شکلات می فروشد ، آجر بالا و پایین می کند ، ماشین می شوید و تو این مشکل خودت را اینقدر بزرگ کرده ای ؟