روزگار بگو چه مرگته؟؟؟؟؟؟؟؟

من روز را دوست دارم اما از روزگار می ترسم (شادروان حسین پناهی)

ترسم از این روزگار نامرد از سختی هایش نیست. تیشه به ریشه ی اعتماد بین انسان ها زدن، به حس زیبای مهر ورزی که به گمانم بی منتش را کمتر امروزه می توان دید هراس را در وجود من می آفریند و رشد می دهد. گله ی من از روزگار هم از این است که دیواری کوتاه تر از دیوار این روزگار نیست و ما انسان ها همواره نامردی های خود را بر گردنش می افکنیم و خود را رها می سازیم و در محکمه ی جانبدارانه ی خود از گناه خود وارهیده می شویم تا باز دلی را بشکنیم و با گسترش خواسته یا نا خواسته ی بی اعتمادی، روابط را سود جویانه و تنها از برای نفع شخصی همچنان پیش بریم.

خدایا حواست هست؟؟؟