آقای کمال تبریزی بدان: من بختیاریم.

من بختیاریم.

از تبار خاک ایران ، از نژاد فارس قوم بختیاری.

از تبار مردمی که اگر نام و رسمشان به بلندای ایران نباشد ولی به بلندای تاریخ هست.

من اگر زاده ی کوروش نباشم عموزاده ی او هستم.اگر مرا نسبی با مردان مشروطه ی فاتح تهران نباشد سببی هست.

من از تبار قومی هستم که با نام ایران پیوند خورده که گسستن نخواهد شد.

نه مهاجر بوده ام و نه رانده ، اصالتم را از پارسه باید پرسید و نشانم را از آرامگاه کوروش.

فرهنگم را از نقش چغازنبیل بر لباس مردان و قر شولار زنان قومم بیابید که حیا ، متانت و وقار یادگار اهوراست بر لباسمان.

توحیدم را از تش چاله های وارگه های چادرمان و رقص چوپی مان باید نشان گرفت که پاکی و طواف را در خود به یادگار از کهن عصر با خود آورده.

نشان تبارم را از شیرهای سنگی بپرسید که مردانگی و فتوت رااز شیر خدا آموخته.

من بختیاریم.پدرم خورشید و مادرم ماهتاب.پدرم کوه و مادرم رود.

تبارم از جایی است که خدارا در زمین میتوان مشاهده کرد ،جایی که کوه به آسمان بوسه می زند.

مرا در چنگیز و تیمور مجویید.

مرا از ترک و عرب مجویید.

من همانم که رضا شاه را برای گذر از دیارم به باج دادن وا داشتم.من همانم که اگر مرا در لباسم ببینی شاهنشاه کوروش را با لباسش دیده ای.

این هویت من است.

دلت دیدار آتوسا را میخواهد؟

بنگر به زنان قومم که آتوسا را در هیبت آنان خواهی یافت؟

من بختیاریم ، وارث ایران کهن ، واژه واژه ام را در شاهنامه بیاب ، ذره ذره ام را در اساطیر...

آری ، من ایرانیم...

همان که هیچ گاه خودرا از ایران جدا نپنداشت و دم از جدایی نزد ، من همانم که در جای جای تاریخ از خود یادگار گذاشته ام.

ایران را میخواهی ، مرا بشناس.

من تاریخ ایرانم