شخصیت
اي كاش بتوانيم قبل از صعود به قله ،از قله هاي انسانيت، اخلاق و معنويت صعود كنيم و قبل از آنكه غرور صعود، ما را در بر گيرد، بياموزيم از كوه، صبوري، استقامت، آرامش، بزرگ منشي و آغوش باز را. همانطور كه مي دانيم كوهستان يكي از بزرگترين عرصه هاي ورزشي است كه اخيرا سخت مورد توجه علاقه مندان به طبيعت، ورزشكاران و به خصوص كوه پيمايان مبتدي قرار گرفته و روز به روز بر خيل عظيم اين ره نوردان و هم نوردان افزوده مي گردد.
كوه پيمايان عزيز بايد ابتدا دوره هاي مقدماتي كوه پيمايي را زيرنظر مربيان داراي مجوز از فدراسيون كوه نوردي كه به اطلاعات روز كوه نوردي و فنون آن آشنايي دارندبگذرانند و سپس با به همراه داشتن حداقل يك مربي يا سرپرست كوه نوردي و با داشتن شرايط جسماني و رواني و تجهيزات و وسايل كافي و مناسب در فصول مناسب سال اقدام به صعود به كوه ها نمايند. گاهي تمام شرايط و وسايل مربوط به صعود فراهم مي باشد و در كوهستان و در خلال برنامه صعود مواردي غيرقابل پيش بيني رخ مي دهد مثل رگبارهاي بهاري، رانش زمين، تغيير شرايط جوي، تاريكي شب، گم كردن راه، گم كردن پناهگاه و يا نامناسب بودن پناهگاه براي اطراق شبانه كه در اين عرصه پهناور كم نيستند.
در چنين شرايطي چه چيزي به سراغ انسان مي آيد به غير از: خشم، ترس، نوميدي، تحليل توان جسمي و روحي. در اين شرايط سخت تنها چيزي كه مي تواند به ناملايمات و مشكلات پيش آمده سروسامان دهد هوش هيجاني يك سرپرست گروه مي باشد.مشكلاتي كه در يك برنامه كوه نوردي پيش مي آيد بايد بدانيم چگونه از هيجان ها استفاده بكنيم تا زودتر مشكل پيش آمده برطرف شود و اين به هوش هيجاني سرپرست گروه كوه نوردي بستگي دارد.
هوش هيجاني بدون هوش شناختي يا هوش شناختي بدون هوش هيجاني فقط بخشي از راه حل است. عقل هميشه بايد با دل همراه باشد تا كاربردي مؤثر داشته باشد. شناخت احساسات و توانايي ها را مي توان در برانگخيتن خودمان و ديگران استفاده كنيم و بدانيم آيا اين هيجان ها و عواطف موجب تسهيل يا مانع برقراري تعامل با ديگران مي شود.
دكتر بارون مي گويد: هوش هيجاني، نوعي آرايش قابليت هاي شخصي، هيجان، عاطفي و اجتماعي است و مهارت هايي براي تأثير بر توانايي انسان ها براي موفقيت در غلبه بر فشارها و مقتضيات محيطي دارد و مستقيماً بر آسايش روانشناختي كلي انسان اثر مي گذارد.
فعالیت های کوهنوردی مستلزم تجربه اندوزی و استفاده از تجارب کسانی است که در این مسیر گام برداشته و روش اصولی وارد شدن به محیط پاک کوهستان را با هدف ایمن ماندن کوهنورد ، ایمن ماندن بستر کوهستان و استفاده صحیح از تجهیزات و لوازم کوهنوردی در اختیارتان قرار می دهند ، تا باشد زندگی در کوهستان را سرفصل دوستی ها و کسب فضایل اخلاقی و گسترش دایره دوستی ها قرار دهیم .... شاد و پیروز باشید.
برداشت از وبلاگ علم کوه با تشکر از انجمن پزشکی کوهستان ایران
با خودمون هیات مدیره تاراز خیلی قبل تر از تشکیل گروه
وای مرسی ولی الله الان حس ایکونم دووووست داروووم
چرا مطلب منا پاک کردی
چه حکمتی داشت
کلی زحمت میکشم با این سرعت ما فوق لاک پشت دابا مطلب کوهنوردی پیدا میکنم
کسی که نمی خونه و اهمیت نمیده
که این از شهر و استان خودمونه باید به جوانها مون اهمیت بدیم به ارتقاع این فرهنگ در بین خودمون کمک کنیم
چند تا جون را مسیر زندگی شون را از سه راه سینما به فسیحی و برعکس تغییر بدیم
بیان تو مسیر فتح قله ها از قله ای خاکی و سنگی تا قله های زندگی
شمام پاک شون میکنید
دو نفر تو دابا میان کوه وقتی هم که میان بهشون میگم فلان مطلب را گذاشتم خونده بودید
جواب فقط بر وبر نگاه میکنید
فقط بگو مطلب دخترا ال پسرا بل همه صاحب نظر و ...
واسه سرپرست ها مطلب میزاریم همین طور
یکی نیست بگه تو که عرضه نداری یه روز سرپرستی یه گروه باشی
بلد نیستی کار های خودتا بدون کمک دیگران انجام بدی
و...
چطوری میخای تو این اجتماع زندگی کنی
فردا باید یه زندگی را اداره کنی
همیشه باید یه عده کمک کنن تا بتونیم کارا مونا پیش ببریم
این میشه یه عادت تا آخر عمر با ها مون میمونه
چاره کوچک ترین مشکل اینه که یکی حلش کنه و یا ازش فرار کنیم
این حرفا از جای دیگش ربطی به پاک شدن مطلب من نداره
یکی از دوستان گفت مطلب تا تو این قسمت پاک کردن
منم جواب دادم حتما یه دلیل منطقی داشته که من نمی دونم
خلاصه اصلا اعصاب ندارم
شاوردی جاش رو سرمه گفتم حتما صلاح دیده که پاک کنه و آقای شاوردی مدیر این قسمت هست و من از ایشان اطاعت تام دارم
فقط دلیل پرسیدم اونم به خاطر نادونی و ندونستن خودم
از بچه های تاراز ناراحتم و در اینجا اعضای که عضو دابا هم هستن چون از طریق دابا صدای مارا به گوش ایشان میرسه
دلیل ناراحتیم هم عدم مسئولیت پذیری در بین بچه هاست
شاید اعضا تاحالا متوجه شده باشن
یکی دو ماهه یه قلبیر ( الک . سرند ) درشت دست گرفتیم تو تاراز و یه عده را قلم میگیرم
من چند وقتی دابا نبودم بعد که اومدم این تاپیک رو دیدم از پستی که آقای نادعلی گذاشته بودند خیلی خوشم اومد و به خیال خودم که این پست رو نقل قول زدم یه قسمتی شو پاک کردم و فقط اون دوتا عکس رو گذاشتم و زیرش هم از آقای نادعلی تشکر کردم و نهایتا بعد از اتمام کار و reload شدن صفحه متوجه شدم که چه گلی کاشتم و به جای نقل قول کلید ویرایش رو زده بودم
اولش کلی به کار خودم خندیدم ولی نهایتا خواستم به شما جناب نادعلی خبر بدم ، ولی از عاقبت کار ترسیده و در پی چاره بر آمدم تا متن حذف شده را بازگردانم ولی بی فایده بود و کار به جایی نرسید
فردای ان روز رضا تاکی خواهر زاده گرامی خبر آورد که جناب نادعلی پیام رسانده که به دایی گرامیتان خبر بدهید که دستم به دستت نرسه
آقا من عذر خواهی میکنم از این اتفاق رخ داده و مسئولیت ناشی از این پیامد را گردن نمی گیرم ، خو پیش میاد دیگه من که عمدا این کارو نکردم
دم پل سراط جلو تا میگیرم
مگر اینکه از اون کیک چاق خوش مزه ها برام بخری
حالا سرات هر شکلی که باشه
مهم رفاغته
مهم سداقته
مهم فکر مصبته
مهم اینه بهنام شاوردی و من هر چی تو سر و مقز هم بزنیم و بهم فحش و فزیحت بدیم
میدونیم یه روز توی کوه و بیابون اگه تشنه به حال مرگ باشیم اب ته بطری مون را باهم قسم میکنیم
میدونیم وقتی یکی مون بین هوا و زمین آویزونه و سر طناب دست اون یکیه اگر مار بزندش طناب را ول نمیکنه
میدونیم شب توی سرما خودش دم چادر میخابه که سرما بهش بخوره و بقیه گرم تر باشن
هیچ وقتم هم اینها را رو خودشون نمیاره
هر سوتی بدهیم هم دیگه را مسخره نمی کنیم خصوصا پیش بقیه
وقتی یکی مون اشتباه میکنه اعدامش نمی کنیم اعلامش هم نمی کنیم اخفاش میکنیم
دقیقا حرف شما درسته
مهم رفاقطه
مهم ثداغته
مهم فکر مسبطه
مهم اینه که ما همنوردیم ، رفاقتامون مثل کوه محکم ، مثل رود زلال و پاک و مثل دشت سبز و خرمه