سنگ شیشه را میشکند

سنگ شیشه را می شکند

مثل نامردی و دل

مثل اشک و مثل بغض

مثل ساحل

مثل موج

موج هرروزه ی دریای جنوب

تن او خالی احساس هراس از ساحل است

وشعارش این است:

((مردن موج به یکجا ماندنش فرقی نیست))

همه مردان درون طوفان دار

می شود موج لقب

وهمیشه

وقت ابراز حضور است به افراد شنی

همه میدانند سرنوشتی دارد

موج دریای جنوب پراحساس شروع

وقت برخواستن از پهنه ی آبی طوفان خفته

تا سر آغاز شود

قصه ی کهنه ی در یاد شناگرمرده....

آواز شروع طوفان شنوا می آید

موج پر غرورست

هنگام گذشتن از سطح

مثل جنگ آور میدان نبرد

خوود بر سر می شتابد

نیزه ی تیز سپیدش قلب ساحل را هدف دارد و انگار که این دستورست

مثل فرهادآرزوئی دارد

همچو احساس رهایی بهار از زندان

حس خوشبختی نیما در یوش

مثل مجنون که دیوانه شدو عاشق ماند

آرزویش زندگی در فضایی دیگرست

در فضایی که هیاهوی ستم کم باشد

واگر خانه ی او برکه ی کوچک دشتی باشد

موج دردل راضی ست

هرقدم رفتن او تا ساحل

قدرتش

فاصله اش ازوطنش را فزون می بخشد

موج خروشان میرفت

با نگاهی پر آب

((دل موج است که تنگ است کنون))

خاطراتی دارداز رفیقان قدیم

خاطراتی نمناک از رفیقانی خیس

یادگاری دارد

به صدف داده امانت امروز قبل از آغاز سفر

موج از عاقبتش آگاه است

((مثل مردان درون طوفان دار))

فاصله با خشکی کم شده است

فصل بی رحم نبردست که پایان نپذیرد هر سال

لشگر خاکی ساحل در صف

موج با نیزه ی لبریز توان

می زند بر سپر ساحل یکجا مانده

نیزه اش می شکند

تن او می ریزد

زندگی می میرد

موج مرد و آرزو مرد و تن مرده ی او را باز هم

شن ساحل سر داد به اعماق سیاه...

ولی انگار

نیزه ی تیز سپیدی می درخشد در آب

باز آواز شروع طوفان شنوا می آید...