مبارزه با بی غیرتی ...

ملا احمد نراقى مى گوید: «غیرت از شرایف ملکات و فضایل صفاتى است که آدمى نگاهبانى کند دین خود را و عِرْض خود و اولاد و اموال خود را، و از براى محافظت و نگاهبانى هریک، طریقه اى است که صاحب غیرت و حمیّت، از آن تجاوز نمى کند».[1]

علامه طباطبایى در تفسیر المیزان گفته است: «غیرت عبارت است از دگرگونى انسان از حالت عادى و اعتدال؛ به طورى که انسان را براى دفاع و انتقام از کسى که به یکى از مقدّساتش ـ اعم از دین، ناموس و یا جاه و امثال آن ـ تجاوز کرده، از جاى خود مى کند. این صفت غریزى، صفتى است که هیچ انسانى به طور کلّى از آن بى بهره نیست. پس غیرت یکى از فطریات آدمى است و اسلام هم دینى است که بر اساس فطرت تشریع شده و آن امور فطرى را تعدیل مى کند. آن تعدادش را که در حیات بشر لازم و ضرورى است، معتبر و واجب مى سازد و آنچه غیر ضرورى است، حذف نموده، از اعتبار مى اندازد».[2]

پی نوشت:
1. معراج السعاده، ص 164.

2. تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی همدانی، ج 4، ص 280.

از امام باقر(علیه السّلام)نقل شده که فرمود: جمعى از اسیران دشمن را به حضور رسول خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم) آوردند. آن حضرت بنا به صلاح و مصلحت، دستور اعدام آنها را صادر کرد؛ ولى از آن جمع، یکى از آنان را آزاد کرد. وى که از رفتار پیامبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم) به شگفت آمده بود، پرسید: چرا مرا آزاد کردى؟

پیامبر خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: جبرئیل به من خبر داد که تو داراى پنج خصلت هستى که خدا و رسولش، آنها را دوست دارند. آن خصلت هاى پنج گانه عبارتند از:

1. غیرتمندى براى همسر و خانواده؛

2. سخاوت؛

3. نیک خُلقى؛

4. راستگویى؛

5. شجاعت.

وقتى که آن اسیر این مطلب را شنید، به حقّانیت دین پیامبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم) یقین کرد و اسلام آورد و با تلاش و ایثار توانست خود را به مراتب بالاى ایمان برساند. او سرانجام، در یکى از جنگ ها در رکاب پیامبر اسلام شهد شهادت نوشید.

خصال، شیخ صدوق، ج 1، ص 313.

ایمان، نشانه غیرتمندى