حرمت حريم زناشويی را نگه داریم

به گزارش بام ایران خبر، اين واژه از ريشه حرم مي آيد يعني فضا قائل شدن براي هر چيزي. معمولاً هر حريمي نيز به وسيله مرزهايي مشخص مي شود. مرز يك پديده عيني و قابل درك است كه با قرارداد مشخص مي شود؛ قراردادي كه هر يك از افراد حدود آن را با در نظر گفتن برخي ملاحظات تعيين مي كنند و لااقل اميدوارند كه هم خود و هم ديگران به آن پايبند بمانند.

هر يك از ما در هر مقاوم و نقشي كه باشيم به اين فضا و حريم نياز داريم. در حقيقت با رعايت و حفظ اين حدود مرزهاي خود را با ديگران مشخص مي كنيم و براي خود حريم قائل مي شويم. مثلاً حدود خانه مان را از ديگران جدا مي كنيم و نه خودمان بدون اجازه وارد حريم منزل ديگران مي شويم و نه دوست داريم ديگران بدون اجازه ما، حريم خانه مان را نديده بگيرند و وارد آن شوند.

در واقع هر حريمي نشان مي دهد كه ورود به منطقه مورد نظر براي ديگران به سادگي امكان پذير نيست و هر فرد يا گروهي كه از آن تخطي كند و بدون اجازه وارد آن حريم شود در حقيقت قانون آن حريم را ناديده گرفته است و چه بسا مستحق جريمه است.

حريم زناشويي هم محدوده اي است كه هر زوجي به آن نيازمند است و رعايت آن، چه از سوي خود زن و شوهر و چه از سوي اطرافيان اهميت دارد. در واقع حريم زناشويي مجموعه قوانين نانوشته است كه زن و شوهر بين خود وضع مي كنند و آن را رعايت كرده و به آن احترام مي گذارند. اين حريم نشان مي دهد كه زن و مرد تنها كساني هستند كه حق ورود و تصميم گيري درباره مسائل مربوط به آن حريم را دارند و هر تغييري در شكل يا محتواي قوانين اين حريم منوط به تصميم گيري زوج است و هيچ فرد ديگري نمي تواند نسبت به اين امر اقدام كند.

متاسفانه اين حريم براي بسياري از افراد ناشناخته است و كمتر به آن توجه مي شود در نتيجه برخي از افراد تعريف درست و كارآمدي از اين حريم ندارند. از آن گذشته و برخلاف باور بسياري از مردم حريم خصوصي با ايجاد حريم زناشويي نابود نمي شود. بلكه مي تواند به دليل دريافت نوازش هاي عميق تر، گسترده تر نيز شود. حريم زناشويي كه با مديريت بالغ افراد شكل مي گيرد به باور «ما دو نفر» مي رسد نه «من» يا «ما»ي غير قابل تفكيك و در واقع وابستگي دوسويه.

عدم آشنايي با اين تعريف و عدم رعايت اين حريم، در جامعه ما به دلايل متعدد بيشتر از جوامع غربي است. در واقع زنان و مردان گمان مي كنند ثبت شدن نام آنها در شناسنامه ديگري كافيست و مي پندارند كه صرفاً رعايت همين امر براي تداوم و استمرار زندگي زناشويي موفق كفايت مي كند. در حالي كه ثبت ازدواج در مراجع قانوني فقط رسميت بخشيدن زناشويي است و الزامي براي درك شدن و درك كردن هيچ يك از همسران نيست.

هر زن و مردي ممكن است از همان آغاز نوجواني و ابتداي جواني باورهاي مختلفي نسبت به ازدواج داشته باشند كه بخواهند با ورود به زندگي مشترك، آنها را عيني و عملي كنند. در حقيقت زن يا مردي كه همسر گزيني مي كند در پي تعامل و ارتباط با ديگري است و سعي مي كند تا براساس آرمان هايي كه از زناشويي در ذهن دارد قوانين و بايدها و نبايدهايي را براي زندگي دو نفره خود وضع كند. در واقع اين قوانين مبناي شكل گيري حريم زناشويي افراد خواهد بود؛ قوانيني كه معمولاً در باورهاي هر فردي ريشه دارد.

در حقيقت هر زن و مردي براساس باورها و آرمان هاي ذهني خود، زن و شوهري را تعريف و بايدها و نبايدهايي را براي اين رابطه وضع مي كنند بنابراين ثبت قانوني ازدواج بخش عيني و ملموس آن است و فقط به مرز زندگي مشترك زوج رسميت مي بخشد كه طي آن، دو طرف پس از ورود به يك خانه و قرار گرفتن زير يك سقف براي خود مفاهيم و حريم هاي دو نفره اي را وضع و خود را به رعايت آن اصول موظف مي كنند. بنابراين ثبت قانوني ازدواج و مراسم عروسي موجب تشكيل بخش بيروني و ظاهري رابطه زوج مي شود كه مرز زناشويي نام دارد و بايدها و نبايدهاي ذهني افراد موجب شكل گيري حريم زناشويي آنها مي شود كه بخش دروني رابطه است.

در نتيجه براي اينكه هر زن يا شوهري بتواند حريم زناشويي موفق و كارآمدي داشته باشد بايد علاوه بر رعايت تعهدات اخلاقي از بايدها و نبايدهاي ذهني ديگري نيز آگاه باشد و از قوانين زناشويي عدول نكند زيرا حريم زناشويي فقط يك نماد ذهني است كه بايد هر زن و مردي به آن عينيت ببخشد.
بام ایران