عشق واقعی

یک شبی مجنون نمازش را شکست/بی وضو در کوچه ی لیلی نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود/فارغ از جام المستش کرده بود
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟/بر صلیب عشق دارم کرده ای
خسته ام زین عشق دلخونم مکن/من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم/این تو و لیلای تو من نیستم
گفت که ای دیوانه لیلایت منم/در رگ پنهان و پیدایت منم
کی تو درب منزل من را زدی؟/لحظه ها با من به اخفا آمدی؟
گر دمی با من تمنا داشتی/عشق لیلی را به دل کی کاشتی؟
عشق لیلی در دلت انداختم/صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آواره ی صحرا نشد/گفتم عاقل میشوی اما نشد
روز و شب او را صدا کردی ولی/دیدم امشب با منی گفتم بلی؟
مطمئن بودم به من سر میزنی/در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلی که خوارت کرده بود/درد عشقش بی قرارت کرده بود
گر تو راه خالقت را طی کنی/ یادی از لیلی به عمرت کی کنی؟
با من ار دادی تو دست دوستی/فارغ از عیبی.دگر نیکوستی
مرد راهم باش تا شاهت کنم/صد بار لیلی را کشته در راهت کنم
سوخته دل.دیوانه چون مجنون نشو/هر که بذری کاشت.کند آن را درو
شعر از مرتضی قلی شاه منصوری بختیاری