نگارگری (نقاشی ایرانی)
نگارگری (نقاشی ایرانی)
مینیاتور کلمه ای فرانسوی است.گروهی از صاحب نظران ترکیب واژه مینی را به معنی (کوچک و خرد) و ناتور را بر گرفته از معنی طبیعت می دانند.
در فرهنگ عمید آمده است: مینیاتور نقاشی همراه با ریزه کاری و استفاده از لاجورد، طلا وآبرنگ است که بیشتر در مشرق زمین معمول است. معادل فارسی این کلمه را ( نگارگری ) گویند.
نگارگری در ايران از سابقه ای طولانی برخوردار است.در زمان شاه عباس دوم که اصفهان پايتخت و مرکز هنر ايران شد،نگارگری هم در اين شهر تکامل يافت بطور کلی می توان گفت:مینیاتور تصویرعالم خیال است به معنی فلسفی آن و رنگهای غیر واقعی،یعنی غیراز آنچه در عالم جسمانی محسوس است و احتراز از نشان دادن درونماهای سه بعدی، همان اشاره به تصویر عالمی غیر از عالم سه بعدی مادی تاريخچه نگارگري در ايران رامي توان در هزاره هاي پيش از ميلاد و در آثار به جاي مانده از سكونت انسان در غارها و برروي سفالينه هاي منقوش پيش از تاريخ مشاهده كرد
نمونه آثار نقاشي از دوره اشكاني و ساساني و نمونه هاي مناسبي از طرح وشكل و رنگ در نگار گري است.هنر كتابت در دوره ساسانيان به تكامل رسيده و آرايش كتاب يكي از فعاليتهاي مهم هنرمندان در نگارگري پس از اسلام است.از اين دوره به بعد شاهد آثار غني و زيبائي از هنر نگارگري هستيم كه مذمون آنها ملهم از آيات وحي و احاديث و روايات قرآني است.
از حدود ابتداي قرن حاضر ( حکومت پهلوی اول) شاخه اي از نگارگري مورد توجه محققان و هنر شناسان شرق و غرب قرار گرفت كه با نام " مينياتور " معرفي شده است.در مينياتورهاي ايراني منظره ها اغلب خيالي است
هنر نگارگري در گذر زمان و به تبع نيازهاي اجتماعي و تاثير هاي فرهنگي محيط، ويژگي هاي خاصي كسب كرده است كه خود باعث پديد آمدن مكتبهاي مختلف هنر نگارگري است.مانند:
مكتب اصفهان
مكتب سلجوقي
مكتب مغول
مكتب هرات
مكتب تبريز
مكتب بغداد (عباسي)
ابزار ومواد اوليه:
قلم مو : قلم موهای مورد استفاده در نگارگري انواع مختلف دارند ازجمله نگارگران ايراني براي قلم گيري و صورت سازي از قلم مويي كه از موي گربه ساخته شده، استفاده مي كنند
بوم : به هر چيزي كه نقش، بر روي آن صورت گيرد " بوم " يا "كار " گويند. بوم مي تواند از جنس فيبرسفيد ، چوب ، كاغذ ، مقوا ، صدف و عاج باشد كه هر يك از اين مواد شرايط خاص خود را دارد و قبل از استفاده براي زمينه كار آن را آماده مي كنند
رنگها : رنگهاي مورد استفاده در نگارگري به سه گروه تقسيم مي شود
رنگهاي گياهی
پوست گردو، چاي و ...... كه بيشتر براي رنگ كردن بوم و كاغذ به كار مي رود
رنگهاي معدني
طلا، نقره، لاجورد، سرنج و برخي ديگر از اكسيدهاي فلزي
رنگهاي شيميايي
رنگهاي روغني ، گواش، آب رنگ
رنگ گذاري :
در نگارگري با دو گونه رنگ گذاري سرو كار داريم كه با استفاده از رنگهاي جسمي و رنگهاي روحي انجام مي شود.
رنگهاي جسمي :رنگهايي هستند با رنگ دانه هاي درشت و قدرت پوشانندگي زياد مثل گواش و رنگهاي پودري و انواع اكسيدها كه براي زير رنگ به كار مي روند.
رنگهاي روحي :رنگهايي هستند با رنگ دانه هاي ريز و شفاف مثل آبرنگ كه براي قلمگيري و صورت سازي به كار مي روند.
رنگهاي روغني بيشتر در دوره قاجاريه مورد استفاده بوده است. اين نوع رنگها با روغن بزرک حل مي شود ولي گواش و آبرنگ با آب قابل حل است.
در فرهنگ عمید آمده است: مینیاتور نقاشی همراه با ریزه کاری و استفاده از لاجورد، طلا وآبرنگ است که بیشتر در مشرق زمین معمول است. معادل فارسی این کلمه را ( نگارگری ) گویند.
نگارگری در ايران از سابقه ای طولانی برخوردار است.در زمان شاه عباس دوم که اصفهان پايتخت و مرکز هنر ايران شد،نگارگری هم در اين شهر تکامل يافت بطور کلی می توان گفت:مینیاتور تصویرعالم خیال است به معنی فلسفی آن و رنگهای غیر واقعی،یعنی غیراز آنچه در عالم جسمانی محسوس است و احتراز از نشان دادن درونماهای سه بعدی، همان اشاره به تصویر عالمی غیر از عالم سه بعدی مادی تاريخچه نگارگري در ايران رامي توان در هزاره هاي پيش از ميلاد و در آثار به جاي مانده از سكونت انسان در غارها و برروي سفالينه هاي منقوش پيش از تاريخ مشاهده كرد
نمونه آثار نقاشي از دوره اشكاني و ساساني و نمونه هاي مناسبي از طرح وشكل و رنگ در نگار گري است.هنر كتابت در دوره ساسانيان به تكامل رسيده و آرايش كتاب يكي از فعاليتهاي مهم هنرمندان در نگارگري پس از اسلام است.از اين دوره به بعد شاهد آثار غني و زيبائي از هنر نگارگري هستيم كه مذمون آنها ملهم از آيات وحي و احاديث و روايات قرآني است.
از حدود ابتداي قرن حاضر ( حکومت پهلوی اول) شاخه اي از نگارگري مورد توجه محققان و هنر شناسان شرق و غرب قرار گرفت كه با نام " مينياتور " معرفي شده است.در مينياتورهاي ايراني منظره ها اغلب خيالي است
هنر نگارگري در گذر زمان و به تبع نيازهاي اجتماعي و تاثير هاي فرهنگي محيط، ويژگي هاي خاصي كسب كرده است كه خود باعث پديد آمدن مكتبهاي مختلف هنر نگارگري است.مانند:
مكتب اصفهان
مكتب سلجوقي
مكتب مغول
مكتب هرات
مكتب تبريز
مكتب بغداد (عباسي)
ابزار ومواد اوليه:
قلم مو : قلم موهای مورد استفاده در نگارگري انواع مختلف دارند ازجمله نگارگران ايراني براي قلم گيري و صورت سازي از قلم مويي كه از موي گربه ساخته شده، استفاده مي كنند
بوم : به هر چيزي كه نقش، بر روي آن صورت گيرد " بوم " يا "كار " گويند. بوم مي تواند از جنس فيبرسفيد ، چوب ، كاغذ ، مقوا ، صدف و عاج باشد كه هر يك از اين مواد شرايط خاص خود را دارد و قبل از استفاده براي زمينه كار آن را آماده مي كنند
رنگها : رنگهاي مورد استفاده در نگارگري به سه گروه تقسيم مي شود
رنگهاي گياهی
پوست گردو، چاي و ...... كه بيشتر براي رنگ كردن بوم و كاغذ به كار مي رود
رنگهاي معدني
طلا، نقره، لاجورد، سرنج و برخي ديگر از اكسيدهاي فلزي
رنگهاي شيميايي
رنگهاي روغني ، گواش، آب رنگ
رنگ گذاري :
در نگارگري با دو گونه رنگ گذاري سرو كار داريم كه با استفاده از رنگهاي جسمي و رنگهاي روحي انجام مي شود.
رنگهاي جسمي :رنگهايي هستند با رنگ دانه هاي درشت و قدرت پوشانندگي زياد مثل گواش و رنگهاي پودري و انواع اكسيدها كه براي زير رنگ به كار مي روند.
رنگهاي روحي :رنگهايي هستند با رنگ دانه هاي ريز و شفاف مثل آبرنگ كه براي قلمگيري و صورت سازي به كار مي روند.
رنگهاي روغني بيشتر در دوره قاجاريه مورد استفاده بوده است. اين نوع رنگها با روغن بزرک حل مي شود ولي گواش و آبرنگ با آب قابل حل است.
مطلب جالب و آموزنده ای بود مرسی
خیلی جالب بود سحرجون...ممنون
خواهش میشه دوستان.