آرامش روحی را در کوهستان جستجو کنیم
اتاق‌های اصلی فرهنگ ،ادبیات ، هنر و ورزش کوهنوردی آرامش روحی را در کوهستان جستجو کنیم
آرشیو تاپیک

آرامش روحی را در کوهستان جستجو کنیم

کوهنوردی • 1392/01/14 @Shaverdi
نگاهم به دنبال توست

لحظه ای که رسیدی ، شک کردی که بگوئی یا نگوئی ..... !

اما .... در حالی که با چشمانت محبت و دوست داشتن و یا فرا تر از آن را فریاد می کردی و در حالی که از آن دور نگاهت به آن تک درخت ، بر سر آن کوه بلند و در آن دور دست ها دوخته شده بود و در حالی که به آرامی دور شدیم و دور شدیم و دور تر !

اما وجودم از همیشه به تو نزدیکتر !

کوه، یکی از بزرگترین منابع سرور و شادی است .
کوهستان راهی آسان برای حفظ و ارتقای سلامت روان ، پیش روی ما گذاشته است .
کوه شفا بخش است ، و قدم زدن در آن فشارهای روحی را کم کرده و نگرانی ها را از بین می برد .
کوهنوردی باعث انگیزه و میل به زندگی ، تقویت اعتماد بنفس و در کل خوش بینی به آینده در انسان می شود .
کوهنوردی و قدم زدن در طبیعت به شما انرژی می دهد تا احساس آرامش کنید و از سر زندگی و شادابی خود لذت ببرید و با هر آنچه که در زندگی به ویژه در محیط کارتان روی می دهد به آسانی برخورد نمایید .
تحقیقات نشان داده است افرادی که فعالیت ورزشی مانند کوهنوردی را به طور منظم و مرتب انجام می دهند دارای احساس خشنودی بیشتر ، اعتماد به نفس و برداشت بهتری از خویشتن هستند

ترجمه و تدوین : وحید عرفانی
زیر آبشار باید رفت ، خیس باید شد ...
بیاد شعر سهراب چترها را باید بست زیر باران باید رفت فکر را خاطره را زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت دوست را زیر باران باید دید عشق را زیر باران باید جست زیر باران باید چیز نوشت,حرف زد,نیلوفر کاشت
کوه و طبیعت عشق من است ... من بیشتر آخر هفته ها و گاهی هم روزهای وسط هفته به کوه میروم و از آرامش کوه بهره میبرم ... و هر بار انگار که دوباره متولد شده ام ... ««طراوت و شادابی قسمتی از وجود من است»» من در قبال این همه لطف، به کوه احترام میگذارم ... چنان که وقتی برمیگردم جز ردپایم که آنرا هم چاره ای نیست، چیزی از خود به جا نمیگذارم ... و جز عکسهایی برای یادگاری چیزی از کوه با خود نمی آورم ...
من به کوه عشق میورزم ...
تا لحظه ی شکست به خدا ایمان داشته باش

خواهی دید که آن لحظه هرگز نخواهد رسید...


آرام می شوم
هر وقت قلبم در قفس سینه بی تاب می شود ، هر وقت در قید و بند دنیا و بی وفایی هایش محصور می شوم به خدا و طبیعت زیبایش پناه می برم تا نشانی از قدرتش را ببینم و آرام شوم . به کوه می نگرم که استوار و با وقار است . به درخت که سر به آَسمان کشیده است و به رود که در دل دشت روان است . من محو این همه زیبایی شده و آرام می شوم .
راستش من فقط عکسا رو دیدم.این طبیعت ها یه حس آرامشی بهم دادن.
متن هاتونم زیباست آقای شاوردی : )