نهمین مطلبم

مثل بقیة آدما، من و تو، می‌ریم با هم به یه جای معمولی؛ یه جایی که خیلی‌های دیگه مثل ما هم توش پیدا می‌شه: یک کافی شاپ نیمه‌تاریک که با نور شمع‌ها روشنه، بوی عود و عطرهای خوب، از همونایی که برات خاطره می‌شه؛ با یه آهنگ ملایم که احساسات آدم رو به بازی می‌گیره. همه چیز معمولیه، حرفای تکراری که دیگه حتی میز و صندلی‌ها رو به وجد نمیاره... [اما من] حرفای تازه‌ای برای گفتن دارم. چشمام رو به چشمات می‌دوزم. نیازی به گفتن و شنیدن نیست. فقط نگاه کن و با نگاهت به خواستنت معنایی دوباره بده و خط بکش بر همة معمولی‌ها.

دریا بابادی از شهرکرد