افتخار کنیم (بختیاری های ما اینگونه انسانهایی هستند...)
افتخار کنیم (بختیاری های ما اینگونه انسانهایی هستند...)
پسر خیلی مودب پرسید:
آقا تلفن داری؟
8-9 ساله بود با چهره آفتاب سوخته و سرمازده.
جواب دادم: نه!
موبایلم ته کوله بود و نمیخواستم به خودم زحمت بدم.
چند قدمی که رفتم، همونی که برا من و خیلی از شهرنشین ها، مدت هاست یه غریبه شده نهیب زد:
"هوووی...
شعور هم خوب چیزیه!
3 روز مهمان این مردم بودی و همه جوره بهت لطف کردن، حالا یه موبایل دریغ می کنی؟"
برگشتم و پرسیدم:
به کی میخوای زنگ بزنی؟
گفت: بابام
جای چون و چرا نبود. کوله را گذاشتم زمین و موبایل را در آوردم.
لهجه غریبی داشت. نمی فهمیدم چی میگه اما لابه لای حرفاش یک جمله را اونقدر تکرار کرد که فهمیدم.
"بابا؛ آب نداریم. زودتر بیا..."
مکالمش زیاد طول نکشید.
تشکر کرد و موبایل را بهم داد.
همینطور که را میفتادم پرسیدم:
کجا زندگی می کنی؟ چادرتون کجاست؟
به سمت مسیری که اومده بودم برگشت و به جایی دوردست اشاره کرد.
دلم هری ریخت پایین!
دقیقا همون جایی که 3 روز قبل وقتی که آبمون تموم شده بود پیرزنی -شاید مادر همین پسر- یکی از بطری های ما رو پر کرده بود.
دیگه حرفی نزدم!
شاید اون بطری، آخرین آبی بوده که داشتن!
رو کردم به آسمان آبی و خوشرنگ!
خدایا...
این مردم چرا اینجورین؟
این پنجمین سفرم در طول 3 ماه به قلب سرزمین بختیاری بود. هر سفر از سفر قبلی به این مردم عاشق تر میشدم و بیشتر درک می کردم که ما شهری ها چقدر فاصله داریم از چیزی که باید می بودیم.
هر سفر بهانه ای برا خودمون میتراشیم. یه سفر "لندی"، یه سفر "زرد و لیمه"، یه سفر "تنگ زندان" و حالا "چنجوله". اما هم من میدونم و هم باقی همسفران که همه این اسم ها یه بهانه بیشتر نیست.
دیدن آبی که از بالا میریزه پایین نمی ارزه به 70 کیلومتر پیاده روی سخت مگر اینکه هدف "چیز دیگه" ای باشه.
نمیدونم اون "چیز دیگه" چیه اما هرچی که هست ربط داره به این آدمای صاف و بی آلایشی که سر راهمون میبینیم. ربط داره به لحظاتی که هم صحبتشون میشیم. همونایی که بعد از یه شب که پیششون می مونیم چنان به گرمی ما رو بدرقه میکنن انگار سال های ساله ما رو میشناسن.
اینا تا نزدیک ترین مغازه 2 روز راه دارن اما لذت میبرن از بخشیدن.
خودشون تو هوای سرد میخوابن اما پتویی که دارن را میدن به مسافرایی مثل ما که شب سردمون نشه.
خدایا...
بهت تبریک میگم...
آدمایی خلق کردی که میتونی به خودت احسنت بگی.
اما...
زندگیشون خیلی سخته و جاذبه های شهر زیاد. یه فکری براشون بکن که اگر نکنی همین اندک افتخار ما آدما هم از دست میرن. گزارش از تیم گردشگران ایران برنامه بازدید از آبشار چنجوله در استانمون . گزارش کامل در لینک زیر
آقا تلفن داری؟
8-9 ساله بود با چهره آفتاب سوخته و سرمازده.
جواب دادم: نه!
موبایلم ته کوله بود و نمیخواستم به خودم زحمت بدم.
چند قدمی که رفتم، همونی که برا من و خیلی از شهرنشین ها، مدت هاست یه غریبه شده نهیب زد:
"هوووی...
شعور هم خوب چیزیه!
3 روز مهمان این مردم بودی و همه جوره بهت لطف کردن، حالا یه موبایل دریغ می کنی؟"
برگشتم و پرسیدم:
به کی میخوای زنگ بزنی؟
گفت: بابام
جای چون و چرا نبود. کوله را گذاشتم زمین و موبایل را در آوردم.
لهجه غریبی داشت. نمی فهمیدم چی میگه اما لابه لای حرفاش یک جمله را اونقدر تکرار کرد که فهمیدم.
"بابا؛ آب نداریم. زودتر بیا..."
مکالمش زیاد طول نکشید.
تشکر کرد و موبایل را بهم داد.
همینطور که را میفتادم پرسیدم:
کجا زندگی می کنی؟ چادرتون کجاست؟
به سمت مسیری که اومده بودم برگشت و به جایی دوردست اشاره کرد.
دلم هری ریخت پایین!
دقیقا همون جایی که 3 روز قبل وقتی که آبمون تموم شده بود پیرزنی -شاید مادر همین پسر- یکی از بطری های ما رو پر کرده بود.
دیگه حرفی نزدم!
شاید اون بطری، آخرین آبی بوده که داشتن!
رو کردم به آسمان آبی و خوشرنگ!
خدایا...
این مردم چرا اینجورین؟
این پنجمین سفرم در طول 3 ماه به قلب سرزمین بختیاری بود. هر سفر از سفر قبلی به این مردم عاشق تر میشدم و بیشتر درک می کردم که ما شهری ها چقدر فاصله داریم از چیزی که باید می بودیم.
هر سفر بهانه ای برا خودمون میتراشیم. یه سفر "لندی"، یه سفر "زرد و لیمه"، یه سفر "تنگ زندان" و حالا "چنجوله". اما هم من میدونم و هم باقی همسفران که همه این اسم ها یه بهانه بیشتر نیست.
دیدن آبی که از بالا میریزه پایین نمی ارزه به 70 کیلومتر پیاده روی سخت مگر اینکه هدف "چیز دیگه" ای باشه.
نمیدونم اون "چیز دیگه" چیه اما هرچی که هست ربط داره به این آدمای صاف و بی آلایشی که سر راهمون میبینیم. ربط داره به لحظاتی که هم صحبتشون میشیم. همونایی که بعد از یه شب که پیششون می مونیم چنان به گرمی ما رو بدرقه میکنن انگار سال های ساله ما رو میشناسن.
اینا تا نزدیک ترین مغازه 2 روز راه دارن اما لذت میبرن از بخشیدن.
خودشون تو هوای سرد میخوابن اما پتویی که دارن را میدن به مسافرایی مثل ما که شب سردمون نشه.
خدایا...
بهت تبریک میگم...
آدمایی خلق کردی که میتونی به خودت احسنت بگی.
اما...
زندگیشون خیلی سخته و جاذبه های شهر زیاد. یه فکری براشون بکن که اگر نکنی همین اندک افتخار ما آدما هم از دست میرن. گزارش از تیم گردشگران ایران برنامه بازدید از آبشار چنجوله در استانمون . گزارش کامل در لینک زیر
عکس های از آبشار چنجوله
... ....
در مسیر آبشار
....
همه جونم فدای بختیاری
ز تاریخ کهن مند یادگاری
به مردی مردمونش تا ندارن
چوشیران تاهمیشه بی قرارن
به یاد سرزمین بختیاری
بکن هیجار به یاد بختیاری
تفنگا برنو تیپ کد خدائی
سواران غیور بختیاری
ز تاریخ کهن مند یادگاری
به مردی مردمونش تا ندارن
چوشیران تاهمیشه بی قرارن
به یاد سرزمین بختیاری
بکن هیجار به یاد بختیاری
تفنگا برنو تیپ کد خدائی
سواران غیور بختیاری
اگر ایران . نداشتی بختیاری ----چه کس می کرد بر تو مرز داری
شاید من بخیاری نباشم ولی بر تاریخ بختیاری میبالم.بر این که در سرزمین بختیاری زندگی میکنم میبالم
شاید من بخیاری نباشم ولی بر تاریخ بختیاری میبالم.بر این که در سرزمین بختیاری زندگی میکنم میبالم
شیران بختیاری
باید به بختیاری بودن و اصالت خودمون افتخار کنیم و فرهنگ ان رو حفظ کنیم
گزارش زیبایی بودمرسی
گزارش زیبایی بودمرسی
اگر ایران بختیاری نداشت گمانم ز بختم یاری نداشت