اکنون برو

نخ وسوزنت را بردار!
وتمام زخم های پیراهن کودکی ایت را بدوز!
چرا که همراه ترین این سا ل های تو بوده است.
هیچگاه او را بر زمین نیانداز!
حداقل او لایق این هست که؛
بر جا رختی ایت آویزانش کنی!
تا هر وقت که غریبانه ؛
به او نگاه می کنی؛
تمام خاطرات کودکی ات؛
به صورت کبوتر های سفید؛
روی ضریح احساس تو بنشینند.
اکنون برو ؛
جا لباسی ناخودآگاه دوران کودکی ایت را باز کن!
وبا تمام وجود؛
گل های گل گلی پیراهن دوران سر مستی ایت را ؛
با تمام وجود بو بکش ؛
وبارها بارها ان را ببوس!
تا نشانی ایت را دو باره بازیابی!