یاروهمسرنگرفتم که گروبودسرم

توشدی مادرومن باهمه پیری پسرم


توجگرگوشه ام ازشیربریدی وهنوز

من شوریده همان عاشق خونین جگرم


پدرت گوهرخودتابه زروسیم فروخت


پدرعشق درآیدکه درآمدپدرم


عشق وآزادگیوحسن وجوانی وهنر

عجباهیچ نیرزیدکه بی سیم وزرم


سیزده راهمه عالم به درامروزازشهر

من خودآن سیزدهم کزهمه عالم به درم




شرمنده اگه یه موقع بیتاراجابه جانوشتم زیادیادم نبود

من بعد از خوندن این شعر رفتم سراغ استاد شهریار...این شعرش به وجد اوردم...

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‎کند
بلبل شوقم هوای نغمه‎خوانی می‎کند

همتم تا می‎رود ساز غزل گیرد به دست
طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می‎کند

بلبلی در سینه می‎نالد هنوزم کاین چمن
با خزان هم آشتی و گل‎فشانی می‎کند

ما به داغ عشقبازی‎ها نشستیم و هنوز
چشم پروین همچنان چشمک‎پرانی می‎کند

نای ما خاموش ولی این زهره‎ی شیطان هنوز
با همان شور و نوا دارد شبانی می‎کند

گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان
با همین نخوت که دارد آسمانی می‎کند

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز
در درونم زنده است و زندگانی می‎کند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من
خاطرم با خاطرات خود تبانی می‎کند

بی‌ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی
چون بهاران می‎رسد با من خزانی می‎کند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند
آنچه گردون می‎کند با ما نهانی می‎کند

می‌رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان
دفتر دوران ما هم بایگانی می‌کند

شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید
ور نه قاضی در قضا نامهربانی می‎کند

یکی هم بگه خدابیامرزدش این شهریار

خداوند روحش را شاد و محشور بگرداند