شعر بختیاری

شعر بختیاری

بختیاری • 1393/05/21 @hamed1990y
شعر بختیاری

سیاهی سر زلف تو روزگار منه
کرشمه کار تنه و گریوه کار منه

دلم نخواست که زلف سیاسه خم بزنه
یو هرقدر که به پیچس گره به کار منه

ز دیری تو چونو خین اریزه از دل مو
که مرگ حاضر و هردم به انتظار منه

تمام حسرت و دلتنگی مو از اینه خدا نکرده بفهمی یو روزگار منه گذشت افسر دی روزگار خوشحالی خزان عشق گرهده گل بهار منه (شعر از داراب افسر بختیاری)

تضميني ازتنها غزل بختیاری پژمان بختياري
مـوكه تش وَسْتِه به جُونُم پَه جَهون سيچنمه
يَه بِـلِس جـا مو ايخاهُــم يَه بُهــون سيچنمه
حُـشك وتـر سُـحدِه دِلـُم طـبع رَوون سيچنمه
«اي به قربون تو بي عشق تو جون سيچنمه
ار كف پات نـبـوسُــم مو دُوهــــون سيچنمه»
هـرچه فـرگ ايـكـُنـُم و ويـرُم ايـارُم توگلي
تِي به اَفـتـُو نـيـوَنُـم تــازه بـُهــارُم تــو گلي
موايـمـيرُم بـِه خـدا كـار مـَدارُم تــو گــلي
«مونَـمَـهنـم تو بـِمَهـني كه مو خارُم تو گلي
جون تويي ارتو نبوي وام، ديه جون سيچنمه»
بسكه بِرچ ايزَنِه ِريت اِنگا كه خورشيد موني
هـُمـدَ مِ جُونُمي وقــا وِلِ تـمـجـيـد مـــــوني
دست خُوم نِي به خدا، دُوني كــه ناهيد موني
« اَرنَگـوم درد تـو چینام كه اُمـيد مــــوني
سيچِـه كَر كَـر بُكُـنُـم وا كَس و زُون سيچنمه»
ايبـرومِت بـِخدا حُـونَه خُمون با كِـل وگال
ِو نُـمـا زُم خَــمِ ابـروي تـو اُومَه وِ خـيـال
ار لُـواتِه سَرِ لـُوهـام نَـوَنـي هـمـچُو زغال
«ار تو شُل شُل نكني وا كَدو بالامنه مال
بهلـُمي كُــه بــِگِـرُم مـال وبُهــون سيچنُمِه»
دِلُم ايخا كـه فـقط سيـلِِ دُوهُـونِ تو كُـنُـم
خُومِه قربون هم يي نُطق ُوبَيُــونِ تو كنم
نَـتـَرُم فــاشِ هـمــه راز نَـهُـونِ تو كُـنُـم
«مَچِــد ايـرُم كه دعا وُرتو وجـونِ تو كنم
اَر نَه سـجـاده وتـَزبـيـه وقُـــُرون سيچنمه»
بي تـو مو مِثل يَـه لاشي که قَـلا كِردِسِ ريت
وَستُم اِز پا ِزغَريوي ايكُنُم هي پِرُو پيت
اي بِه قُربون هَم يي خالِ سيايِهِ مِنـِه ريت
«تيرمِرزِنگِ تُونَه خَردُم ورَهــدُم بِجِريت
هَـي كـُرِ زال بگـو تـير وكموُن سيچنمه»

گرمســـیر گرمه گرمه وُلا و بــــاد گرم اییاره

کاشکی که زیتَر مال بار کُنه بریم ایلاق دُواره

گرمسیر گرمه بیوین بار کُنیم گویَل بریم سی سر حد

بزنیم یه وارنــــو بِهلیم ئی کهنــــه واره

کُه زردِنه بگوین بگوین کردیمه گردواری

تی به ره بو تا مالا بیـــــان ز آســـماری

کُه زردِنه بگوین بگوین مندیــــرمون بو

گردواری کِردیمه پاک وا با مه نو

کُه زردِنه بگوین بگوین کوگِس بخونه

سر چارده نومه خـدا دی مال کنونه

کاشکـــی یه سال مالا وَنِن پا چشمه ساری

هر کسی بره صُب تا پَسین و دینه کاری

کاشکـــــی یه سال مـــالا وَنِن وار برافتــــــو

هر کسی بره و دینه کاری هر صُب تا سر شُو

شُــــو یه تشه تُنگی بزنیم ز هیمه کلخُنــــگ

میشکاله بگوین بگوین مَنشینه بی دُنگ

شُو یه تشه تُنگی بزنیم ز هیمه بایُم

میشکاله بگوین بگوین هُف کنه قایُم

بیـــــون یه تشه تُنــــگی بزنیـــم دورس بوازیـــم

میشکال آی هُف کن و ساز همه مندیر سازیم
شاعر بختیاری
ستاره نصراله پور
عضو انجمن ادبی بلازه ( انجمن تخصصی شعر لُری بختیاری) اهواز است
از ایشان تا کنون دو کتاب به نام " سکوت ستاره " و با ستاره در بی درنگی سپیده " شعر پارسی چاپ شده است. در چندین همایش و جشنواره و سوگواره های منطقه ای استانهای لرنشین صاحب مقام شده است. سابقن سروده های لری بختیاری اش بیشتر حماسی بوده اند و در تعدد و آنچنانکه که خود می گوید: با آشنایی و عضو شدن در انجمن ادبی بلازه علاقه مندیم به سرودن انواع شعر بختیاری زیاد شده است.او می گوید
از اینکه به زبان لری بختیاری می سرایم استقلال هویتی بیشتری را در خودم احساس می کنم

وا غم و درد تو درمون و دوا سیچنمه بی بهارگل ریت سیل وصفا سیچنمه

تا درخشه بدلم پرتو تو من شو تار نور بارونه دلم شم و چرا سیچنمه

مو صیادم که به شولیز تو جا منده دلم صید مو کوگ دله دال و قلا سیچنمه

وار مو اوچنه که بار مو دل برده زمو تا دلم وا تونه دی مسکن وجا سیچنمه

دولت عشقه تو سرمایه جون و دلمه تا تو کنج دلمی گنج طلا سیچنمه

بسکه مندیر نشستم نمند سو به تیام کر خواجه تو بگ بی تو تیا سیچنمه

چینو که مندیرتم دونم ایایی

ندونم چه دیدیه از ای جدایی

تا که جون دارم ولا مندیر ای مهنم

آخه باور نی کنم که بی بفایی

گردواری ایکنم ایام به دینت

خوت خدونی حال هر کی که نبینت

گردواری ایکنم ایام به جستت

ای نشینم سر ره شو به کمینت

آخی عفتو زی عفتو در ره هنی نویدی

کاشکی که چی آستاره دی سر بزیدی

عفتو زی عفتو در ره سیچه نیویی

ندونم چه دیدیه از ای جدویی

عفتو زی عفتو در ره سیچه نیویی

کاشکی که چی آستاره دی بدرویی

به نام خدایی که بر پارس یاری نمود مرا شهرتم بختیاری نمود
اگر ایران نداشتی بختیاری چه کس می کرد در تو مرز داری
اگر ایران نداشت 4 لنگ و 7 لنگ چه کس با دست خالی می کند جنگ
اگر ایران نداشت این شیرها را به کتف انداختند 5 تیرها را
چه کس می کرد در تو مرز داری اگر در خود نداشتی بختیاری
اگر سردارهای بختیاری نمی بردند لشکر ز آسماری
کجا مشروطیت برپا شدستی کجا بیرون می رفت بت پرستی
ابولقاسم کجا رفت دادهایش که لرزد پهلوی از رادهایش
کجا مهراب خان بختیاروند که هست نامش بلند همچون دماوند
کجا بیرق کش آن ایل 4 لنگ علیمردان زند شمشیر بر سنگ
کجا در دشت شیر با دست خالی بیاوردند 1000 برنو به لالی
اگر بختیاری نبود هوشیار ز ایران در آورد دشمن دمار
نخورد بختیاری ز میدان شکست که یزدان پرستند نه خسرو پرست
نبردند فرمان یونان و طور همه دشمنان را سپردند به گور
کجا آن بزرگان مجلس نشین کجا آن کج کلاهان سنگر نشین
نشستن به کوهای ایران زمین که دشمن به میهن نگیرد کمین
اگر یونان به هکتورها بنازد بدان سردار اسعد بختیاریست
اگر یونان و بابل قلعه دارند بنای پارس و ماش از بختیاریست
اگر آتن به یونان حکم فرماست بدان بام وطن از بختیاریست

مو اَشنیدم همه هیجار و امداد
مو چوغا بَهده بارون سی چه مندم
به دستم نَه تفنگی نه خدنگی
به زیر تیر بارون سی چه مندم
دیه نَه گل ای بینم نه گلستون
میون پَرزِ خارون سی چه مندم
بِدین دستم همه دستانه گویل
مو بی دست بِرارون سی چه مندم
دیار بختیاری مَند وُر جا
منه ای شهر ویرون سی چه مندم

شو وروز تنها نشستم سی تو بی
دودره درس وکلاسم سی تو بی
های های دی بلالم سی تو بی
نی و قلیون ومعصل سی تو بی
رقص ناز خاله نازل سی تو بی
درد دلهای جوونیم سی تو بی
کاروکنکورو چوپونیم سی تو بی
اون همه ناز وادایل سی تو بی
قهر با ایل وککایل سی تو بی
جاروجنجال وهیاهو سی تو بی
اشتباه I LOVE YOU سی تو بی
میش بور وقوچ شاخین سی تو بی
تیر کمون وبال شاهین سی تو بی
که دنا وجنگ برنو سی تو بی
سر پر وقطار رورو سی تو بی
ناله بی اختیاری سی تو بی
مرگ شیر بختیاری سی تو بی

بشکَنه پـام اَیَـــر بی تــو بِنُـم پـا بــه بهشت
وا بِمیــرُم سَـرُم اَر بی تــو بِنُـم سَر بـالِشت


سی دلِ صـــورت اسـپیـد و تـیـا کـــــال ِ تُـنِـه
طِی تَشِ عشــق مـو اَر ریس سیاهه اَنگِشت


نـیــره یـــــاد ِ تــــو ز ِ ویــــرُم کــه خدا روز ازل
خاک مون وا اَوِه عِشق ِتو هِویـر کِرد و شِرشت


خــالَــکِ نُفتِـت و بُـرگ ِ خَلِت و کِـلمِـن ِ میت
فُرصت ِ عشوه فروهـدِن سی دُوَرگَل نَهلِشت


فیــــل از لشکــر مــوریــــز نــــداره تـی تَــرس
ایـگُـــروسِـــه ز ِ وَر ِ دال هــــزارتـــــا بِنـگِـشت


اَورِنِــه هَـــرچِـــه بِمُــژنــی بــه مِنِس نید اَوی
حُشک وابیــدِه قنـاتــا و اَوی نی سَر ِ کِشت


مـــا اَیَـــــر غـــرق ِ گُنـــاهیم و خــدا لَـج کِرده
سی دِلِ لاله ی وَحشی سیچِه نیبـاره بِشت


بَـعـد ِ "شَهرو" بـــه غـــزل لَـو نَکُنِـه واز کـسی
مَر گُلی مَنـدِه کـــه پـاسِـه بِـکَنِـن وا پـازِشـت


شعر از شادان شهرو بختیاری