شعری از میرزا بیضا جونقانی

نه همه آدمیند آنچه تورا در نظر است

ای بسا دیو بمعنی که بصورت بشر است

باغ را شاخ برومند بباید ورنه

هیزم خشک همان لایق زخم تبر است

آدمی طرفه درختی است که در تربیتش

هرچه قدر سعی کنی بیشتر او را ثمر است

ادب و دانش و فضل و هنر و بیش را

نفس مادر بمثل عقل گرامی پدر است.

اگر ازاهل بیصرت شدی آنگه دانی

کاهل دنیا دگر و طالب دنیا دگر است

نیک و بد ، فقر و غنا،ماتم و سور

همه بگذار به دنیا که محل گذر است.