غزلی بسیار زیبا از صائب تبریزی

زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است

زان سیب ذقن قسمت ما دست بریده است

****

ما را ز شب وصل چه حاصل که تو از نــاز

تا بــاز کنی بنـد قبـا صبح دمیده است

****

چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای

هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده است

****

ما در چه شماریم ؛ که خورشید جهــانتــاب

گردن به تماشای تو از صبح کشیده است

****

شــد عمــر و نشـد سیــر دل مــا ز تپیدن

این قطره ی خون از سر تیغ که چکیده است

****

عمــری اسـت خبـــر از دل و دلــدار نـــدارم

بـا شیشــه پریـزاد مــن از دسـت پریده است

****

صــائــب چه کنـی پــای طـلـب آبلـه فرســود

هر کس به مقامی که رسیده است، رسیده است

****

« صائب تبریزی »