تو مرا...

آنقدر آزردی..

که خودم کوچ کنم از شهرت..

بکنم دل ز دل چون سنگت..

تو خیالت راحت..

می روم از قلبت..

می شوم دورترین خاطره در شب هایت

تو به من می خندی..

و به خود می گویی:

باز می آید و می سوزد از این عشق ولی..

بر نمی گردم نه!!!

می روم آنجایی

که دلی بهر دلی تب دارد..

عشق زیباست و حرمت دارد..

تو بمان..

دلت ارزانی هر کس که دلش مثل دلت

سرد و بی روح شده است..

سخت بیمار شده است..

تو بمان در شهرت..

مهربانی را در نگاه تو می توان جست

عشق را دل وجود تو می توان پیدا کرد

سپیدی زندگی را در جامه تومی توان دید

زندگی در دستان شفا بخش توست

پس چه بهانه ای برای سالم ماندن می ماند؟؟؟

کلافه ام از حس ناسپاس بودنم"

"شک نکن"
درست در لحظه ی آخر ،
در اوج توکل و در نهایت تاریکی ،
نوری نمایان می شود ،
معجزه ای رخ می دهد ،
"خدا از راه می رسد . . ."