برای یکبار هم که شده دنیا را اینگونه تصور کنید
کودک که بودم فکر می کردم صدام و شارون، بدترین و پست ترین آدم های روی زمینند!
فکر می کردم؛ آن ها که بمیرند، زمین بهشت می شود:
آدم ها دیگر نمی میرند،بچه ها دیگر کشته نمی شوند،گرسنگی وجود نخواهد داشت، همه با هم دوست خواهند شد، هیچ خانه ای خراب نمی شود، هیچ شهری در آتش نمی سوزد...
آن روزها، مرگ صدام یزید، برای من و شاید، برای خیلی از بچه های ایرانی و عراقی، یک رویا بود! یک رویای شیرین. دنیای بدون صدام...
!مسله خیلی ساده است
اونقدر ساده که حتی این دختر کوچولوی آمریکایی هم اون رو می دونه!
جنگ بچه ها را می کشد!
ولی ظاهراً همین موضوع ساده رو سیاستمداران آمریکا نمی فهمند!!!
عجیب نیست؟؟
The equation is not so complicated!
It's so easy, that a little girl from U.S.A knows:
War! Kills children!
در سه هزار و سیصد و شصت روستای بخش جنوبی ویتنام که از این ماده شیمیایی استفاده شد، هماینک حدود هشتصد هزار نفر از آسیبهای مختلف جسمی رنج میبرند و باید همواره تحت مراقبتهای پزشکی باشند. از سوی دیگر پاکسازی ماده سمی دیوکیسن در خاک این کشور، معضل دیگر زندگی مردم این کشور است.
پس از گذشت چند دهه از خروج سربازان و دیپلماتهای آمریکایی از فرودگاه شهر سایگون در آوریل 1975 میلادی و ختم جنگ در هندوچین، این کشور همچنان آلوده است. اگرچه روابط این کشور با ایالات متحد از دهه نود به بهبودی گرایید، اما خاطره جنایات آمریکا در ویتنام هرگز از ذهن تاریخی ملت ویتنام و مردم جهان پاک نخواهد شد. در زندگی روزانه مردم ویتنام، افزون بر تهدیدهای ناشی از بمبهای منفجرنشده، به دلیل آلوده شدن آب و خاک به عامل نارنجی، معضل ابتلا به سرطانهای مختلف و یا تولد کودکان ناقصالخلقه به مسالهای عادی تبدیل شده است.
اما با وجود همه این مستندات اطمینانبخش علمی چرا آمریکا حاضر به پذیرفتن مسئولیتهای حقوقی خویش در مورد حوادث ویتنام نیست؟ چرا هنوز هم حاضر به پرداخت جریمه و هزینههای درمان مردم آسیبدیده و پاکسازی مناطق آلوده، حتی در قالب کمکهای انساندوستانه نیست؟ پاسخ این پرسشها روشن است: اگر ایالات متحد آمریکا مسئولیت خویش در قبال استفاده از عامل نارنجی را بپذیرد، بعدها پروندههای دیگری در مورد بمبهای ناپالم و سلاحهای فسفری هم مطرح خواهد شد. مردم روآندا، سیرالئون و صربستان هم باید غرامت دریافت کنند. عراق و افغانستان هم برای آلودگیهای شیمیایی و میکروبی جنگهای خاورمیانهای آمریکا شکایت خواهند کرد و ریز حساب جرایم ایالات متحد در هیروشیما و ناکازاکی هم روی میز گذاشته میشود. چه بسا قربانیان شیمیایی و میکروبی جنگ تحمیلی صدام علیه ملت ایران و مردم مظلوم عراق و حلبچه هم به صف شاکیان بپیوندند.
در هر صورت، تصاویر زیر تنها گوشهای از اثرات مرگبار و آزاردهنده عامل نارنجی بر کودکان ویتنامی است. این کودکان، نسل سوم پس از جنگ ویتنام به شمار میآیند:
یک شیعه چطورمیتواندنبیند
نشنود
صدای ................................................................................................
فقط درد است....................
درد...................
فقط وفقط الهم عجل لولیک الفرج